Beerbaviaan of Kaapse baviaan (Papio ursinus)
Met hun poten probeerden ze de deuren van de auto
te openen.
In de vroege morgen een stukje rijden binnen het park behoort tot de mogelijkheden. Dat bleek de juiste tijd om de zadeljakhals te spotten.
De zadeljakhals (Lupulella mesomelas) is een van de drie soorten jakhalzen. Het is een opportunist, die algemeen en wijdverbreid op de Afrikaanse savannen leeft.Dit dier lijkt qua lichaamsbouw op een hond. Het heeft een slank lichaam met lange poten en een vosachtig gezicht. De oren zijn groot en gepunt. Zijn vacht is meestal bleek roodbruin, soms grijs. De buikzijde is wittig. Hij is van de andere jakhalzen te onderscheiden door een wit- en grijsgevlekt zwart "zadel" over de rug. Jonge dieren hebben een minder duidelijk zadel dan oudere dieren, en zijn voor het grootste deel grijzig bruin van kleur. De pluimstaart is rossig met een zwarte punt. Hij bereikt een kop-romplengte van 70 tot 100 cm en een lichaamsgewicht van 6,5 tot 13,5 kg. Zijn staart is 30 tot 35 cm lang.
Daar waar geen mensen zijn, leeft de zadeljakhals zowel overdag als 's nachts, anders jaagt hij enkel in de schemering en 's nachts. Op het heetst van de dag zoekt hij de schaduw op. Hij vangt voornamelijk kleine dieren als vogeltjes, kleine en middelgrote zoogdieren en hagedissen maar hij eet ook insecten, vruchten, bessen en aas. Wanneer leeuwen een grote prooi gepakt hebben, blijft er dikwijls ook wat voor de zadeljakhals en andere aaseters over. Soms jaagt de zadeljakhals ook in groepjes op kleine antilopen. De zadeljakhals leeft in paarverband of in kleine familiegroepjes, bestaande uit een dominant paartje en hun jongen uit meerdere worpen. Het jakhalsvrouwtje brengt na een draagtijd van ongeveer 60 dagen maximaal 6 jongen ter wereld. Hongerige welpen bedelen om voedsel bij de ouders, die daarop het voedsel uitbraken. Alle groepsleden kunnen predatoren als hyena's aanvallen als deze te dicht in de buurt van het nest komen. De zadeljakhals gebruikt een reeks aan geluiden. In Zuid-Afrika, waar de zadeljakhals de enige jakhals is, communiceren dieren met elkaar door gehuil.
Even verder is een groep hartenbeesten waar te nemen. Het hartenbeest (Alcelaphus buselaphus) is een grote, algemene antilope uit de Afrikaanse grasvlakten. De naam "hartebeest" is aan het dier gegeven door de Boeren, die het dier vonden lijken op een hert. Het hartenbeest is een grote antilope met een korte nek, een lang smal gezicht en grote gepunte oren. De rug loopt schuin af, doordat de schouders hoger liggen dan de achterzijde. De vacht is zandkleurig geel tot donkerbruin van kleur, lichter op de achterzijde. De kleur kan echter verschillen per ondersoort. De buik en romp is wittig van kleur. De staart is middellang met zwarte haren aan het uiteinde. Beide geslachten hebben hoorns. Deze zijn sikkelvormig en diep geringd. Ze kunnen 45 tot 83 centimeter lang worden. De hoorns van het vrouwtje zijn kleiner en smaller. Het hartenbeest heeft een kop-romplengte van 160 tot 215 centimeter, een staartlengte van 30 tot 70 centimeter en een schouderhoogte van 107 tot 150 centimeter. Vrouwtjes wegen 116 tot 185 kilogram, mannetjes 125 tot 218 kilogram.Het hartenbeest is voornamelijk 's ochtends, laat in de middag en 's avonds actief. Op het heetst van de dag zoekt het de schaduw op. Het leeft voornamelijk van grassen en kruiden. Bladeren vormen een klein onderdeel van het dieet. Als water aanwezig is, drinkt het iedere dag, maar het kan in de droge tijd overleven op het vocht uit zijn voedsel. Het leeft in kudden die soms uit duizenden dieren kunnen bestaan. Vooral in de droge tijd leeft het in grote groepen, vaak samen met andere grote hoefdieren. Oude mannetjes leven solitair in een territorium, jonge mannetjes zonder territorium leven in vrijgezellengroepen.
Waar je ook rijdt, overal kom je vogels tegen, zoals deze dorpswevers. Soms in zulke grote aantallen, dat ze een plaag zijn voor de diverse landbouwers, de gewassen kunnen grote schade oplopen.
Minder schadelijk zijn deze sierlijke hanestaartwidavinken. Een schitterende vogel, die je niet veel ziet, maar wanneer je ze tegenkomt, maken ze een grote indruk.
Maar ook de roodvleugelspreeuw (Onychognathus morio), de we vaker tegen zullen komen, is van een opvallende schoonheid.
Heel veer weg staat een reebokantilope (Pelea capreolus)
ons aan te kijken.
Elandantilope (Tragelaphus oryx) 
van deze hagedis de naam niet kunnen achterhalen.
en dat geldt ook voor deze sprinkhaan.
Ons logeeradres in Golden Gate.
De dag had teveel indrukken voor één blog. Dus in het volgende blog gaat het verder.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten